Wakker werden

Dit is het einde van Wakker Worden.
Jazeker.
Na drie jaar is het tijd voor frisse wind en nieuwe paarden.

Vandaar www.modderenlijm.nl
U bent van harte uitgenodigd.

Plagiaatwedstrijd op televisie

Het is sowieso de moeite waard om zondagavond de televisie aan te zetten voor de eerste aflevering van het nieuwe programma Iets met boeken, maar nu nog meer aangezien de plagiaatwedstrijd voorbij zal komen!

Dus:
zondag 26 oktober
21.00 uur, Canvas
23.30 uur, Ned. 2

Ander nieuws: Ik heb een nieuw stukje geschreven voor het lekker actieve festivalblog over mijn zoektocht naar niemand minder dan Elke Geurts.

Willem was in Wanssum - een selectie

Zoals voorgedragen tijdens mijn afstudeerfeest Do You Wanssum Party

22 november 2007

Als ik naar mezelf kijk, kan ik wel janken. Ik maak het ook veel te belangrijk. Ik kan er niets aan doen. Het zit in mijn hoofd. Ik slaap slecht, eet slecht en mijn buik is een brok spieren dat zich samenspant en zich de hele dag blijft samenspannen. Tegen mij.

In Wanssum ben ik al een hele tijd niet geweest. Oktober was het. Ik heb over het kerkhof gelopen. Dat was raar en prachtig tegelijk. Ik las de namen op de graven en kreeg het idee dat iedereen die daar lag iets met mijn scriptie te maken had.
Ik las ook namen van mensen die ik zelf gesproken had. Maar dat waren niet dezelfde. In Wanssum heeft iedereen een eigen naam, en die eigen naam heeft iedereen.

14 december 2007

Ja, het gaat beter met mij. Ik ben niet meer in nood. Ik ben realistisch. Ik ben als een gek aan het werk, heb deadlines vastgesteld en het gaat me hoe dan ook lukken die te halen.
Dat ik als een zombie rondloop, dat ik midden in de nacht wakker word zonder reden, dat mijn hersenpan scheuren begint te vertonen, neem ik voor lief.

Als ik veel moet schrijven en de vermoeidheid toeslaat, begin ik mezelf te herhalen. Behoorlijk irritant. Bij mijn scriptie staat in elke zin van de laatste drie alineas 'wordt'. En ook vaak de opsomwoordjes 'hierbij', 'daardoor', 'waarbij', 'waardoor'.

In de tijd dat ik niet schrijf voor - of nadenk over - mijn stuk kijk ik naar YouTube-filmpjes waarin helemaal niets gebeurd.
Ik besluit dat ik tevreden moet zijn met een zes.
Ik doe het voor een zes.
En dan is het af.

14 januari 2008

Het moest een dag worden voor Grote Dingen. Toen ik echter om vijf uur naar de drankautomaat liep voor cola, nam ik er per ongeluk twee. Dat kon geen toeval zijn. De automaat wist het ook: cafeïne was absoluut het enige wat ik op dat moment nodig had. Ik had boeken geleend en wat aanpassingen in de tekst gemaakt.Na elk woord dat ik eruit haalde of toevoegde was ik achterover gaan zitten en had gegaapt. Met twee blikken cola in de hand kwam ik Geerte tegen.
Ze vroeg 'of ik nog steeds bezig was'.
'Ja.'

Geerte was zelf gelukkig ook nog steeds bezig. Al was ze later begonnen en al een paar hoofdstukken verder dan ik. Ze was me met veel souplesse links aan het inhalen.
Gelukkig had ze een tip die ik acht maanden eerder had moeten krijgen. Of in elk geval had moeten bedenken.
'Gewoon schrijven.'
Ik nam een flinke slok van mijn linker cola en liet deze woorden op me inwerken.

14 april 2008

Ik was in Wanssum met Piet en Jan. Piet bestelde koffie aan de bar van het gemeenschapshuis en Jan praatte. Jan praat graag. Liefst aan één stuk door. Heel het dorp wordt binnenste buiten gekeerd als je Jan het woord geeft. Hij weet details uit het verleden beangstigend goed te koppelen aan jaartallen. Ik heb het allemaal op moeten zoeken, maar bij Jan zit het gewoon in zijn hoofd. Het zou mij een jaar schelen als ik zijn hoofd had.

Piet kwam met de koffie. Hij had zonder eerst te vragen koffie voor me meegenomen. Ik durfde niet te zeggen dat ik het niet hoefde. Ik heb geprobeerd om de koffie naar binnen te werken. Zeker met die twee grijze mannen tegenover me. Ik zou het alleen al doen uit eerbied voor alle Wanssumse wijsheid aan de andere kant van de tafel.

Maar het lukte niet. Met veel moeite dronk ik 'm half leeg. De laatste slokken waren niet alleen bitter, maar ook koud. Ik besloot het anders te gaan doen. Een maand extra maakt nu toch niets meer uit.

13 juni 2008

Het einde nadert. Nog even bikkelen en dan is het voorbij. Soms droom ik van de mensen uit Wanssum. Dan zijn ze vanuit Limburg naar Nijmegen gekomen en zie ik ze vanuit mijn slaapkamerraam voor de voordeur staan. Ze hebben hooivorken en gebalde vuisten.
'Nu is het mooi geweest Willem', schreeuwen ze.
Gelukkig hebben ze niet in de gaten dat ik sta te kijken. Ik doe vlug een stap naar achteren.

25 juni 2008

21.04 uur, de doodstille Verdieping van de Nijmeegse universiteitsbibliotheek waar alleen het tikken op toetsenborden te horen is.

Ik ben Rinus Michels.
Ik ben Rinus Michels in 1988 als hij een hand voor zijn ogen doet omdat Marco van Basten een onmogelijk doelpunt heeft gescoord.
Nog even een voorkantje, wat plaatjes en dan uitprinten die handel.
Wanssum wacht.
En champagne.

8 september 2008

Ik overhandigde Piet een scriptie-exemplaar.
Hij zette zijn bril op en bestudeerde de voorkant.
'Mooie foto', zei hij. Hij bladerde het door.
'Weinig foto's', zei hij.
'Nou, er staan vier foto's in', zei ik.
Hij knikte. Toen begon hij aan de conclusie. Ik wees hem snel op de inleiding, die misschien wel interessanter was. Hij begon aan de tekst, maar haakte na drie alinea's af.
'Mooi hoor.'
Hij gaf de scriptie terug.
'Nee, hij is voor u.'
'Voor mij?'
'Ja. Kijk-', zei ik en bladerde naar het dankwoord. 'hier staat u. "Jan en Piet, de vaders van de fanfare".'
Piet las het en glunderde. Hij legde zijn hand op mijn schouder.
'Mooi werk.'
Weer wilde hij het teruggeven.
'Nee, hij is voor u!'

De Wanssumse fanfare is afgelopen zondag succesvol op concours geweest! En hierbij eindigt mijn serie.

Medelijden

Hun gezichten stralen meer dan ooit, maar ze moeten het zwaar hebben. Dat kan niet anders. En niemand die het in de gaten lijkt te hebben.

Het gaat niet goed met de Coöp, gelegen op een steenworpafstand van mijn huis. De schappen liggen nog vol en de kassa's zijn nog open, maar het is er zo rustig. Het kan niet anders of er worden dagelijks grote hoeveelheden voedsel weggegooid.

Het komt door een nieuwe Albert Heijn, eveens op een steenworpafstand van mijn huis, maar dan een andere richting. Zonder enig schuldgevoel heeft het winkelpubliek zich verplaatst, onder het mom van 'klant is koning'. Bij de Albert Heijn staan de rijen tot aan het half volkoren. Buiten struikel je over de fietsen en hoor je de mensen praten over de nieuwe recepten van de Appie. Over de Coöp hoor je niemand meer.

Ik heb medelijden met de Coöp. Maar ik moet eerlijkheidshalve zeggen dat dat niet de enige reden is waarom ik daar nog regelmatig te vinden ben. Het is ook de rust, het onbekommerd boodschappen kunnen doen, en tegelijkertijd het zoeken naar tekens van verlating, van verloedering, van het naderende einde. Maar ik vind geen lege schappen, geen afgetimmerde vlees- of broodafdeling. Ook op de gezichten van de kassameisjes kan ik de tekens niet ontdekken. De meisjes glimlachen meer dan ooit tevoren. Misschien juist omdat de werkdruk is afgenomen. Misschien juist omdat ze moeten uitkijken naar ander werk, een ander leven.

Daar hang ik dan

“Zeg dichters, wordt het niet eens tijd voor een gedicht”, sprak Willem. En de dichters schreven prompt nieuw werk.

Vaak droomde ik ervan dat er aan de muur van de plaatselijke supermarkt een foto van me zou hangen. Eindelijk is het waarheid geworden.

Allerhande soepen

Het blaadje van mijn fanfare (nee, niet de Wanssumse, maar echt de mijne) komt vier keer per jaar uit. Er staat niet zoveel interessants in, zoals dat ook hoort bij een verenigingsblaadje. Toch is het altijd de moeite om het even door te bladeren, al is het maar om de tijd de doden.
Ook dit keer.

Nou ja, dit keer misschien wel meer dan de andere keren. Nick wordt namelijk geïnterviewd. Nick zit in groep acht en speelt bij de slagwerkgroep. Ik scroll even door naar de laatste vraag:

-
Op de vraag, Voor welke eten kunnen we je 's nachts wakker maken?, antwoordt Nick: "Allerhande soepen, zoals groentesoep, goulash soep, tomatensoep, kippensoep. Ik ben dus een echte soepliefhebber. Op de tweede plaats komt dan shoarma of döner en dan het liefste met knoflook."
-

Vent

De voorstelling

Er staat bij mij een man op de stoep die in zijn vuist lacht.
Wat scheelt er?, vraag ik als ik de deur heb geopend.
Niks, zegt hij en blijft in zijn vuist lachen.
Ik ga naast hem staan en kijk naar mijn huis. Er valt niets te zien. Mijn huis is als ieder ander, met een dak en muren en ramen.
Dat heeft wel iets komisch.
Dat het dat is.
Dat het niet meer is dan die muren en ramen en dak.
Ik begin ook in mijn vuist te lachen, alsof het iets hoogst opwindends is wat eigenlijk niet kan.
En dat is het ook.
Er komt een vrouw naast ons staan. Ze lacht met ons mee in haar vuist.
Nog een vrouw.
En een man. Twee man, drie man.
Samen lachen we in de vuist op de stoep voor mijn huis. Een ochtend lang.